موسیقی رپ درکابل وشرهای بزرگ دیگر افغانستان درحال گسترش است

در چند سال اخیر در افغانستان بهخصوص در شهر کابل و هرات، علاقهمندی جوانان افغان به موسیقی رپ زیاد شده است. چندین گروه رپ در شهر کابل و هرات مصروف فعالیت هستند و جوانان به موسیقی رپ گوش میدهند. در این گروهها، دختران نیز به موسیقی رپ رو آوردهاند که میتوان از این رپرهای دختر به سوسن فیروز، زیبا حمیدی، افسانه بلک فایر، پارادایس، رامیکا، سونیتا علیزاده و الینا اشاره کرد.

الینا ۴ سال است که در شهر کابل رپ میخواند. او آهنگهای زیادی نشر کرده است و در برنامههای فرهنگی و جشنهای شاد در شهر کابل شرکت میکند و با غرور روی استیج، رپِ اعتراضی میخواند. الینا در آهنگهایش از زنان، سربازان و عدالت حرف میزند. مصاحبه زیر با این رپر جوان افغان انجام شده است.

رپ سبک موسیقی کلامی و گفتاری همراه ریتم است که در سالهای ۱۹۶۰ میلادی توسط سیاهپوستان در شهر نیویورک آمریکا بهوجود آمد. موسیقی رپ نوعی اعتراض علیه تبعیض نژادی و بیعدالتیها است. اکنون این سبک در جهان طرفداران زیادی دارد.

چند سال است که موسیقی رپ را دنبال میکنید؟

۴ سال است که در شهر کابل رپ کار میکنم. اوایل با یک گروهی به نام «آف بند» کار میکردم. این گروه از ۵ نفر تشکیل شده بود. ۴ پسر و من. این گروه بیشتر موسیقی اعتراضی- سیاسی میخواند. من در این گروه یک سال همکار بودم. پس از مدتی این گروه از هم پاشید. حالا به تنهایی موسیقی رپ را پیش میبرم.

خانوادهات با این که موسیقی رپ میخوانی مخالف نیستند؟

پدر و مادرم کاری ندارند. اما یکی از برادرانم به شدت مخالف کارم است. او همیشه به من میگوید که این موسیقی رپ به چه درد میخورد که وقتت را تلف میکنی. گاهی به خاطر کارم با برادرم دلخوری میکنم.

در خانواده چه کسانی طرفدار کارهایت است؟ آیا گاهی برای خانوادهات آواز خواندهای؟

من بیشتر کارهایم را در اتاق شخصیام انجام میدهم. همسران دو برادرم مرا خیلی تشویق میکنند. وقتی در اتاق تمرین میکنم، آنها میآیند و به صدایم گوش میدهند. آنها به موسیقی علاقه دارند و من برایشان میخوانم. همچنان وقتی با دوستانم هستم، آنها نیز از من میخواهند که برایشان رپ بخوانم.

از گذشتهات بگو؟

من در شهر مزار شریف متولد شدم. یک ساله بودم که به ایران مهاجر شدیم و چندین سال در آنجا همراه فامیلم زندگی کردیم. ۱۴ ساله بودم که به کابل برگشتیم. من در کشور هند حقوق بینالملل را خواندهام.

از آهنگهایت کدامش بیشتر طرفدار پیدا کرد و خودت کدامش را دوست داری؟

من در این مدت، ۱۲ آهنگ ساختم. آهنگ «تابوت» زیاد مشهور شد و من آهنگ «زن» را خیلی دوست دارم. از دیگر آهنگهایم میتوان از «تقدیر»، «دختر افغان»، «رفت» و « love» نام برد. طوری که میدانید موسیقی رپ، موسیقی اعتراض است و آهنگهای من زیادتر در مورد وضعیت زنان و عدالت است.

کودک بودی میخواستی چه کاره شوی؟

وقتی کودک بودم، میخواستم که یک آدم پولدار شوم و به فقیرها کمک کنم. اما حالا رپخوان شدم و گاهی روی استیج برای فقیران و غریبهای کابل میخوانم. این خودش خیلی خوب است. شاید کمی از دردهای مردم فقیر کابل با خواندن رپ کاسته شود.

از کارهای جدیدت بگو؟

دو کار جدید دارم. در گذشته تقریبا تمام آهنگهایم صوتی بودند. اما در آیندهای نزدیک، دو آهنگ تصویریام به بازار خواهند آمد.

وقتی در شهر کابل در برنامههای فرهنگی اشتراک میکنید، مورد آزار و اذیت قرار نمیگیرید؟

من در برنامههای فرهنگی اشتراک میکنم و روی استیج میخوانم. اما زمانیکه در خیابانها قدم میزنم، بعضیها با انگشت اشاره میکنند و میگویند: «اونه دختر رپخوان، سیلش کو.» اوایل کمی مرا ناراحت میکرد، اما حالا با حرفها و نیشزدنها کنار آمدهام و برایم مهم نیست.

وضعیت رپ خوانی در افغانستان چگونه است؟

در چند سال اخیر وضعیت رپخوانی در شهر کابل خوبتر شده است. ما میبینیم که جوانان موسیقی رپ گوش میدهند. اما تا هنوز زود است گفته شود که موسیقی رپ در کشور جا افتاده است. تا هنوز مردم آهنگهایی که در مراسم عروسی اجرا میشوند را گوش میدهند. چون موسیقی رپ با دیگر سبکهای موسیقی تفاوت زیاد دارد. رپ یک موسیقی اعتراضی است. در موسیقی رپ، میتوان در مورد همه چیز از تبعیض گرفته تا عشق، حرف زد.